عرف را ، زاهدانه در مهنای باطنی پریشان که دیگر آنی نیست که بتوان فرمان نفسش را ستود منتظر می مانیم.حال که این حقیقت نافذ رافع مسیولیتمان نگردیده به هرآن سو دوانیم تا با واسطه و هربهانه گره ای که دیگر امید حجرانی از وفایش نیست بگشاییم.هرآنچند که نامیدی تیر شیطان است و امید به نافرجامی از پس ناامیدی رهایی تیر از چله کمان می باشد و گناهی نابخشودنی ولیکن انتظار اینگونه پر توقعی است.فرصت ها سوخت شدند در پس نیمه پنهانی که خود را ستود و ستودنش بر سوار موجی از غرور جولان داد و سیلی گشت بر گونه منتظر نگاهی که ملتمسانه و از روی صرفا عشق و دوست داشتنی که مثالی ندارد!گواهی است تمامی تنهایی ها و تمامی نبود

کوران تنهایی من آن شد که خواستگاهش اگرکه نبود ولی اتفاق افتاد.نمیدانم کجای این مقدر هستی سایه سنگین دارم که حضرتش اینگونه در شب قدر و آن پاسی از گذشت آن بامن گذشت نکرد و غریق زحمت دیگران شدم.برخود آنچنان حقیر وخوار متبادر شدم که گویی هیچگاه مثل این لحظه سنگین نیستم.تمام آن سرمایه ای که لااقل خود به

اولین لحظه ای که این مهیب بی هیچ انتظاری و با تمام بی تدبیری و باهیاهوی خواستن حق به جانب چنان بر سرم کوبیده شد و چنان متصور شدم که دیگر پای حرکت نخواهم داشت.اما منبعد آن هیاهوی کاذب مقید به آن شدم که این نیز بگذرد.تمام قصدم و نیتم آن بود که من مرید،مرادم را نیاشوبم باآنکه که نیشی را خوردم که هرزمان

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم ماه اگر حلقه به در کوفت ... جوابش کردم ! دیدی آن تُرک ختا دشمن جان بود مرا ؟ گر چه عمری به خطا دوست خطابش کردم ... منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع آتشی در دلش افکندم و آبش کردم غرق خون بود و نمی مُرد

Sutak Sutak:در تمام تاریخ اسلام به بزرگی و والایی مولای متقیان،حضرت امیر من بعد نبی مکرم اسلام(ص) نبوده است،قدر شب قدر به قدرش که قادر مقدر میکند به رستگارشدن خلیفه اش بر روی زمین و زمینیان محبوس تفکر سوخته خویش و حسرت به دهان از نبود رحمت ایزدی و مولای خویش که واسطه بی بدیل حق و عدالت که پرمدعیان ی